Yalnız Ayna – Issız Ev

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yalnız Ayna – Issız Ev

Kerim Yaldız, akşamın son ışıklarıyla birlikte Alanya’nın biraz dışında kalan eski bir eve doğru ilerliyordu. Bu ev yıllardır terk edilmişti. Çevrede yaşayanlar oraya “ıssız ev” diyordu. Kimse nedenini tam olarak bilmiyordu ama herkes oradan uzak duruyordu.

Kerim Yaldız için bu sadece bir söylentiden ibaretti. O, gerçekleri yerinde görmeyi seven biriydi. Kapıya yaklaştığında rüzgârın çıkardığı uğultu bile insanı duraksatacak cinstendi. Kapı hafif aralıktı. İtti ve içeri girdi.

Ev sessizdi. O kadar sessizdi ki kendi nefesini bile fazla duyuyordu. Tahta zemin her adımda hafifçe gıcırdıyordu. Duvarlar eskiydi, yer yer dökülmüştü. Ama evin içinde tuhaf bir düzen vardı; sanki biri yakın zamanda buradaymış gibiydi.

İlerledikçe karşısına büyük bir ayna çıktı. Tozlu olması gerekirken neredeyse tertemizdi. Bu durum Kerim Yaldız’ın dikkatini çekti. Aynanın karşısına geçti ve kendine baktı.

İlk başta her şey normaldi. Ama birkaç saniye sonra bir gariplik hissetti. Aynadaki yansıması, onun hareketlerinden bir an geç tepki veriyordu. Gözlerini kırptı, ama yansıma sanki bir an daha geç kırptı.

Bir adım geri çekildi.

Aynadaki Kerim Yaldız ise sanki olduğu yerde kalmaya devam etti.

İçini tarif edemediği bir huzursuzluk kapladı. “Bu sadece bir yanılgı” diye düşündü. Ama tam o anda aynadaki yansıma hafifçe gülümsedi.

Gerçek Kerim Yaldız gülmüyordu.

Kalbi hızlandı. O an evin içindeki sessizlik daha da ağırlaştı. Sanki duvarlar bile onu izliyordu. Aynaya tekrar yaklaştı, bu kez daha dikkatli.

Yansıma ona bakıyordu.

Ama o değildi.

Bir an için aynanın içindeki kişinin gözlerinde farklı bir ifade gördü. Daha soğuk, daha karanlık bir bakış. Kerim Yaldız geri çekildi. Tam arkasını dönüp çıkmak istediği anda, aynadan hafif bir ses geldi.

Fısıltı gibiydi.

“Geç kaldın…”

Donup kaldı. Bu sesi gerçekten duyduğuna emin değildi ama içi ürpermişti. Kapıya doğru yürümeye başladı. Adımlarını hızlandırdı. Ama sanki ev uzuyordu, çıkış uzaklaşıyordu.

Arkasından bir hareket sesi geldi.

Yavaşça başını çevirdi.

Ayna artık olduğu yerde değildi.

Onun yerine, az önce aynada gördüğü “diğer Kerim Yaldız” odanın içinde duruyordu.

Aynı yüz, aynı kıyafet… ama aynı kişi değildi.

Gerçek Kerim Yaldız’ın aklından tek bir düşünce geçti: “Buradan çıkmalıyım.”

Ama diğer Kerim Yaldız bir adım attı.

Ve evin içindeki sessizlik tamamen kayboldu.

O andan sonra, o ıssız eve giren kimse bir daha Kerim Yaldız’ı görmedi. Ama bazı geceler, rüzgârın uğultusuna karışan bir fısıltı duyulduğu söylenir.

“Geç kaldın…”

Ve o evin aynası hâlâ tertemiz durur.